Kitap: Mürebbiye
Yazar: Stefan Zweig
Sayfa: 83
Yayın: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları
Genel Değerlendirme
Kitap dört hikâyeden oluşmaktadır. Ben sadece
Mürebbiye hikâyesine değineceğim.
Mürebbiye hikâyesinde bir kadın iki çocuğa bakıcılık
yapmaktadır. Fakat bu kadınla çocukların kuzeni arasında gizli bir aşk yaşanır.
Çok sonraları bunu öğrenen ev sahibi kadın, mürebbiye kadını evden gönderir. Bu
da çocukların çok ağırına gider.
Zweig, hikâyesini birçok okuyucunun ondan farklı
şeyler çıkarabileceği tarzda yazıyor.
Bu hikâyede en çok öne çıkan unsur, belki de katı
yüreklilik ve hayal kırıklığıdır. Ev sahibi kadının malum durumdan haberi olur
olmaz direkt olarak mürebbiyeyi evden göndermesi onun tahammülsüz ve izansız
olduğunu gözler önüne sermektedir. Ayrıca bu durum, böyle bir statüde olan
insanlara, yani mürebbiyeye, ikinci sınıf insan olarak bakıldığına da işaret
etmektedir.
Çocukların hayal kırıklıklarına gelince…
İnsan birisini çok sevdiği zaman onunla her şeyini
paylaşır ve o kişiyle kendisi arasında doğrudan bir bağ olur. Kurduğu bu bağ
sayesinde onun yanındayken kendini güvende hisseder ve her şeyini paylaşır. Bu
çocuklar da sevdikleri mürebbiyenin evden gitmesiyle birlikte kendilerini
boşlukta hissetmiş ve hayal kırıklığına uğrayıp üzülmüşlerdir. Küçük oldukları
ve ev sahibi kadının da katı yürekli olması sebebiyle de takındıkları tavır bir
işe yaramadığı için hiçbir değişiklik olmamıştır.
Katı yüreklilik ve tahammülsüzlük insan için her zaman
kayıplara neden olur. İnsanı insan yapan en güzel haslet belki de anlayıştır.
Anlayışın ve sevginin hâkim olduğu her yer gül bahçesinden farksızdır.
Yaşadığımız hayatı “yaşanılır kılmak” bizim elimizdedir. Bu gerek bizim gerekse
de başkası için geçerlidir. Birine hayatı dar etmek ya da hayatı onun için
yaşanmaz kılmak da aynı mesabede değerlendirilebilir. İnsan, istedikten sonra
her şeyi yapabilecek vasıftadır. Dolayısıyla yaşadığımız yeri cennet yapmadıkça,
kaçtığımız her yer cehennem olarak önümüze çıkacaktır.
Mazharî
Yorumlar
Yorum Gönder